Pieśni i modlitwy są ułożone w kolejności procesji.
Możesz powiększyć tekst przyciskami A, A+, A++ albo A+++.
Warto zwiększyć jasność ekranu i wyłączyć automatyczne blokowanie telefonu na czas procesji. Przycisk ☾ włącza tryb ciemny.
Śpiew na rozpoczęcie
Twoja cześć, chwała
1. Twoja cześć, chwała, nasz wieczny Panie,
na wieczne czasy niech nie ustanie!
2. Tobie dziś dajem z rzeszą tych ludzi
pokłon i pienie, my, Twoi słudzy.
3. Dziękując wielce Twej wielmożności
za ten dar zacny Twej wszechmocności.
4. Żeś się darował nam nic niegodnym
w tym Sakramencie nam tu przytomnym.
5. Raczyłeś zostać w takiej postaci,
nie szczędząc siebie dla nas, swych braci.
6. Ciało Twe Święte, co krzyżowali,
i Krew najświętszą, którą przelali.
7. Przyszedłszy na świat, Pan wiecznej chwały,
użyłeś wiele nędzy niemałej.
8. Dałeś się potem z wielkiej miłości
na męki srogie bez wszej litości.
9. Wstępując potem do chwały wiecznej,
zostawiłeś nam ten dar zacny.
10. Na co my patrząc w tym Sakramencie,
z pociechą wielką serce nam rośnie.
11. Tobie my, Boże, teraz śpiewamy,
przed Twą światłością nisko padamy.
12. Użycz nam łaski, wszechmocny Boże,
bez Twej pomocy człek nic nie może.
Idzie, idzie Bóg prawdziwy
1. Idzie, idzie Bóg prawdziwy,
idzie Sędzia sprawiedliwy.
Ref. Stańmy wszyscy pięknym kołem
i uderzmy przed Nim czołem!
2. Idzie, idzie Bóg łaskawy,
idzie Twórca wszego prawy.
Ref. Stańmy wszyscy pięknym kołem
i uderzmy przed Nim czołem!
3. Idzie, idzie Król przemożny,
idzie Pan wielce wielmożny.
Ref. Stańmy wszyscy pięknym kołem
i uderzmy przed Nim czołem!
4. Idzie, idzie Światłość wieczna,
idzie ku nam Moc przedwieczna.
Ref. Stańmy wszyscy pięknym kołem
i uderzmy przed Nim czołem!
5. Idziesz, idziesz, miły Panie;
a gdzie Twój majestat stanie,
niechaj tam, stanąwszy kołem,
na wiek wieków bijem czołem.
Przy pierwszym ołtarzu
Eucharystia jest ofiarą
Ewangelia — Mt 26,17-19.26-29
W pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali Go: „Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali Paschę do spożycia?” On odrzekł: „Idźcie do miasta, do znanego nam człowieka, i powiedzcie mu: Nauczyciel mówi: Czas mój jest bliski; u ciebie chcę urządzić Paschę z moimi uczniami”. Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę.
A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje”. Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: „Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów”. Lecz powiadam wam: „Odtąd nie będę już pił z tego owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić go będę z wami nowy, w królestwie Ojca mojego”.
Święty Boże, Święty Mocny, Święty Nieśmiertelny,
zmiłuj się nad nami.
Powtarza się 3 razy.
K.: Ty jesteś kapłanem na wieki. Alleluja.
W.: Na podobieństwo Melchizedeka. Alleluja.
Śpiew w drodze do II ołtarza
U drzwi Twoich stoję, Panie
1. U drzwi Twoich stoję, Panie,
czekam na Twe zmiłowanie.
2. Który pod postacią chleba
prawdziwy Bóg jesteś z nieba.
3. W tej Hostyi jest Bóg żywy,
choć zakryty, lecz prawdziwy.
4. W tym Najświętszym Sakramencie
z nieba stawa w tym momencie.
5. Jak wielki cud Bóg uczynił,
gdy chleb w Ciało swe przemienił.
6. A nam pożywać zostawił,
ażeby nas przez to zbawił.
7. Święty, Mocny, Nieśmiertelny,
w majestacie swym niezmierny!
8. Aniołowie się lękają,
gdy na Jego twarz patrzają.
9. Wszyscy niebiescy duchowie
lękają się i królowie.
10. Niebo, ziemia ani morze
pojąć, co jest Bóg, nie może.
11. Żaden z wojska anielskiego
nie dostąpi nigdy tego.
12. Czego człowiek dostępuje,
Ciało i Krew gdy przyjmuje.
13. Jam nie godzien, Panie, tego,
abyś wszedł do serca mego.
14. Rzeknij tylko słowo swoje,
a tym zbawisz duszę moją.
15. Kłaniam się Tobie samemu,
bądź miłościw mnie grzesznemu.
16. Niechaj żyję z Tobą, Panem,
aż na wieki wieków. Amen.
Bądźże pozdrowiona
1. Bądźże pozdrowiona Hostyjo żywa,
w której Jezus Chrystus Bóstwo ukrywa!
Ref. Witaj, Jezu, Synu Maryi,
Tyś jest Bóg prawdziwy w świętej Hostyi!
2. Bądźże pozdrowione, drzewo żywota!
Niech kwitnie niewinność, anielska cnota.
Ref. Witaj, Jezu, Synu Maryi,
Tyś jest Bóg prawdziwy w świętej Hostyi!
3. Bądźże pozdrowiony, Baranku Boży;
zbaw nas, gdy miecz Pański na złych się sroży!
Ref. Witaj, Jezu, Synu Maryi,
Tyś jest Bóg prawdziwy w świętej Hostyi!
4. Bądźże pozdrowiony, anielski Chlebie!
W tym tu Sakramencie wielbimy Ciebie!
Ref. Witaj, Jezu, Synu Maryi,
Tyś jest Bóg prawdziwy w świętej Hostyi!
5. Bądźże pozdrowiona, święta krynico!
Serce Przenajświętsze, łaski świątnico!
Ref. Witaj, Jezu, Synu Maryi,
Tyś jest Bóg prawdziwy w świętej Hostyi!
6. Bądźże pozdrowiony, Boski Kapłanie!
Przyjm nasze ofiary, usłysz błaganie!
Ref. Witaj, Jezu, Synu Maryi,
Tyś jest Bóg prawdziwy w świętej Hostyi!
7. Bądźże pozdrowiona, żywa Ofiaro!
Broń nas przed doczesną i wieczną karą!
Ref. Witaj, Jezu, Synu Maryi,
Tyś jest Bóg prawdziwy w świętej Hostyi!
8. Bądźże pozdrowiony, wszechmocny Boże!
Już Cię kocham szczerze, jak serce może!
Ref. Witaj, Jezu, Synu Maryi,
Tyś jest Bóg prawdziwy w świętej Hostyi!
Przy drugim ołtarzu
Eucharystia jest pokarmem duszy
Ewangelia — Mk 8,1-9
Gdy znowu wielki tłum był z Jezusem i nie mieli co jeść, przywołał do siebie uczniów i rzekł im: „Żal mi tego tłumu, bo już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. A jeśli ich puszczę zgłodniałych do domu, zasłabną w drodze; bo niektórzy z nich przyszli z daleka”. Odpowiedzieli uczniowie: „Skąd tu na pustkowiu będzie mógł ktoś nakarmić ich chlebem?” Zapytał ich: „Ile macie chlebów?” Odpowiedzieli: „Siedem”.
I polecił ludowi usiąść na ziemi. A wziąwszy siedem chlebów, odmówił dziękczynienie, połamał i dawał uczniom, aby je rozdzielali. I rozdali tłumowi. Mieli też kilka rybek. I nad tymi odmówił błogosławieństwo i polecił je rozdać. Jedli do sytości, a pozostałych ułomków zebrali siedem koszów. Było zaś około czterech tysięcy ludzi. Potem ich odprawił.
Od powietrza, głodu, ognia i wojny,
wybaw nas, Panie.
Powtarza się 3 razy.
K.: Pan dał pożywienie swoim czcicielom. Alleluja.
W.: Aby uwiecznić pamięć swoich cudów. Alleluja.
Śpiew w drodze do III ołtarza
Panie, dobry jak chleb
Ref. Panie, dobry jak chleb,
bądź uwielbiony od swego Kościoła,
bo Tyś do końca nas umiłował,
do końca nas umiłował.
1. Tyś na pustkowiu chleb rozmnożył, Panie,
byśmy do nieba w drodze nie ustali,
Tyś stał się manną wędrowców przez ziemię,
dla tych, co dotąd przy Tobie wytrwali.
Ref. Panie, dobry jak chleb,
bądź uwielbiony od swego Kościoła,
bo Tyś do końca nas umiłował,
do końca nas umiłował.
2. Ziarna zbierzemy, odrzucimy chwasty,
bo łan dojrzewa, pachnie świeżym chlebem.
Niech ziemia nasza stanie się ołtarzem,
a chleb Komunią dla spragnionych Ciebie.
Ref. Panie, dobry jak chleb,
bądź uwielbiony od swego Kościoła,
bo Tyś do końca nas umiłował,
do końca nas umiłował.
3. Ty nas nazwałeś swymi przyjaciółmi,
jeśli spełnimy, co nam przykazałeś.
Cóż my bez Ciebie, Panie, uczynimy?
Tyś naszym Życiem i Oczekiwaniem.
Ref. Panie, dobry jak chleb,
bądź uwielbiony od swego Kościoła,
bo Tyś do końca nas umiłował,
do końca nas umiłował.
4. Tyś za nas życie swe na krzyżu oddał,
a w znaku chleba z nami pozostałeś
i dla nas zawsze masz otwarte Serce,
bo Ty do końca nas umiłowałeś.
Ref. Panie, dobry jak chleb,
bądź uwielbiony od swego Kościoła,
bo Tyś do końca nas umiłował,
do końca nas umiłował.
Zróbcie Mu miejsce
1. Zróbcie Mu miejsce, Pan idzie z nieba,
pod przymiotami ukryty chleba,
zagrody nasze widzieć przychodzi
i jak się Jego dzieciom powodzi.
2. Otocz Go wkoło, rzeszo wybrana,
przed twoim Bogiem zginaj kolana!
Pieśń chwały Jego śpiewaj z weselem;
On twoim Ojcem, On przyjacielem.
3. Nie dosyć było to dla człowieka,
że na ołtarzu co dzień Go czeka:
sam ludu swego odwiedza ściany,
bo pragnie bawić między ziemiany.
4. Zielem, kwiatami ścielcie Mu drogi,
którędy Pańskie iść będą nogi!
I okrzyknijcie na wszystkie strony:
„Pośród nas idzie błogosławiony!”.
5. On winy nasze przebaczać lubi,
Jego się wsparciem nasz naród chlubi,
w domu i w polu daje nam dary,
serc tylko naszych żąda ofiary.
6. Niesiemy Ci je, Boże, niesiemy!
Dawaj nam łaski, sercać dajemy,
i tej zamiany między stronami
niebo i ziemia będą świadkami.
Przy trzecim ołtarzu
Eucharystia jest zadatkiem nieśmiertelności
Ewangelia — Łk 24,13-16.28-35
Trzeciego dnia po śmierci Jezusa dwaj z Jego uczniów byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali.
Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: „Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił”. Wszedł więc, aby zostać z nimi.
Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu.
I mówili nawzajem do siebie: „Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?”
W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi, którzy im oznajmili: Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi. Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak Go poznali przy łamaniu chleba.
Od nagłej a niespodziewanej śmierci,
zachowaj nas, Panie.
Powtarza się 3 razy.
K.: Oto chleb żywy, który zstąpił z nieba. Alleluja.
W.: Kto go spożywa, będzie żył na wieki. Alleluja.
Śpiew w drodze do IV ołtarza
Jezusa ukrytego
1. Jezusa ukrytego mam w Sakramencie czcić,
wszystko oddać dla Niego, Jego miłością żyć!
On się nam daje cały, z nami zamieszkał tu;
dla Jego Boskiej chwały, życie poświęćmy Mu!
Wiarą ukorzyć trzeba zmysły i rozum swój,
bo tu już nie ma chleba, to Bóg, to Jezus mój!
2. Tu Mu ciągle „hosanna” śpiewa anielski chór,
a ta cześć nieustanna, to dla nas biednych wzór.
Dzielić z nami wygnanie Jego rozkosze są;
niechże z Nim przebywanie będzie radością mą!
On wie, co udręczenie, On zna, co smutku łzy;
powiem Mu swe cierpienie, bo serce z bólu drży.
3. O Niebo mojej duszy, najsłodszy Jezu mój,
dla mnie, wśród ziemskiej suszy Tyś szczęścia pełen zdrój.
Tyś w Wieczerniku siebie raz tylko uczniom dał,
w ołtarzu się, jak w niebie, powszednim chlebem stał.
Chciałbym tu być aniołem, co śpiewa ciągle cześć,
z rozpromienionym czołem Tobie swe serce nieść.
Kłaniam się Tobie
1. Kłaniam się Tobie, przedwieczny Boże,
którego niebo objąć nie może;
ja, proch mizerny, przed Twą możnością
z wojskiem aniołów klękam z radością.
2. Tu Stwórcę swego wiarą wyznaję,
kocham serdecznie, pokłon oddaję;
cieszę się wielce z Twej Boskiej chwały,
niech Ci się kłania z niebem świat cały.
3. Dziękuję za to, żeś się zostawił
w tym Sakramencie, abyś nas zbawił.
Za swoje łaski tu wyświadczone,
odbieraj od nas serca skruszone.
4. Przed tronem Twoim serca składamy,
oto pokornie wszyscy wołamy:
„Błogosław, Panie, swemu stworzeniu,
broń od nieszczęścia, ciesz w utrapieniu.
5. Przed oczy Twoje nędzę stawiamy,
ratuj, niech pomoc od Ciebie mamy.
Tyś Bogiem naszym, pięknością wieczną,
bądź i obroną zawsze skuteczną.
6. Zostawaj z nami, póki żyjemy,
w tym Sakramencie niech Cię wielbimy.
A gdy się zbliży z ciałem rozstanie,
Twym świętym Ciałem zasil nas, Panie”.
Przy czwartym ołtarzu
Eucharystia jest sakramentem zjednoczenia
Ewangelia — J 17,20-26
W czasie ostatniej wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, modlił się tymi słowami:
„Ojcze, nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał.
I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś.
Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata. Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem i oni poznali, żeś Ty Mnie posłał. Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich”.
My grzeszni, Ciebie, Boże prosimy,
wysłuchaj nas, Panie.
Powtarza się 3 razy.
K.: Kielich zbawienia podniosę. Alleluja.
W.: I wezwę Imienia Pańskiego. Alleluja.
Śpiew na zakończenie
Ciebie Boga wysławiamy — Te Deum
1. Ciebie Boga wysławiamy,
Tobie Panu wieczna chwała,
Ciebie Ojca, niebios bramy,
Ciebie wielbi ziemia cała.
2. Tobie wszyscy Aniołowie,
Tobie Moce i Niebiosy,
Cheruby, Serafinowie,
ślą wieczystej pieśni głosy.
3. Święty, Święty, nad Świętymi,
Bóg Zastępów, Król łaskawy,
Pełne niebo z kręgiem ziemi,
Majestatu Twojej sławy.
4. Apostołów Tobie rzesza,
chór Proroków pełen chwały,
Tobie hołdy nieść pośpiesza
Męczenników orszak biały.
5. Ciebie poprzez okrąg ziemi,
z głębi serca ile zdoła,
Głosy ludów zgodzonymi,
wielbi święta pieśń Kościoła.
6. Niezmierzonej Ojca chwały,
Syna Słowo wiekuiste,
Z Duchem wszechświat wielbi cały,
Królem chwały Tyś, o Chryste.
7. Tyś Rodzica Syn z wiek wieka,
by świat zbawić swoim zgonem,
Przyoblókłszy się w człowieka,
nie wzgardziłeś Panny łonem.
8. Tyś pokruszył śmierci wrota;
starł jej oścień w męki dobie
I rajskiego kraj żywota,
otworzyłeś wiernym sobie.
9. Po prawicy siedzisz Boga,
w chwale Ojca, Syn Jedyny,
Lecz gdy zagrzmi trąba sroga,
przyjdziesz sądzić ludzkie czyny.
10. Prosim, słudzy łask niegodni,
wspomóż, obmyj grzech co plami,
Gdyś odkupił nas od zbrodni
Drogiej swojej Krwi strugami.
11. Ze Świętymi w blaskach mocy,
wiecznej chwały zlej nam zdroje:
Zbaw o Panie, lud sierocy,
Błogosław dziedzictwo swoje.
12. Rządź je, broń po wszystkie lata,
prowadź w niebios błogie bramy,
My w dzień każdy, Władco świata,
Imię Twoje wysławiamy.
13. Po wiek wieków nie ustanie,
Pieśń, co sławi Twoje czyny,
O w dniu onym racz nas Panie
od wszelakiej ustrzec winy.
14. Zjaw swą litość w życiu całym
tym, co żebrzą Twej opieki:
w Tobie Panie zaufałem,
Nie zawstydzę się na wieki.
Boże, coś Polskę
1. Boże, coś Polskę przez tak długie wieki
otaczał blaskiem potęgi i chwały.
Coś ją osłaniał tarczą swej opieki
od nieszczęść, które przygnębić ją miały.
Przed Twe ołtarze zanosim błaganie,
Ojczyźnie wolność racz nam wrócić, Panie!
2. Ty, któryś potem tknięty jej upadkiem,
walczących wspierał za najświętszą sprawę,
i chcąc świat cały mieć jej męstwa świadkiem,
w nieszczęściach samych pomnażał ich sławę.
Przed Twe ołtarze zanosim błaganie,
Ojczyźnie wolność racz nam wrócić, Panie!
3. Wróć naszej Polsce świetność starożytną,
użyźniaj pola, spustoszone łany,
niech szczęście, spokój na nowo zakwitną!
Poprzestań kary, Boże zagniewany!
Przed Twe ołtarze zanosim błaganie,
Ojczyźnie wolność racz nam wrócić, Panie!